{کلید واژه} تولید کنندگان

ال-آرژنین هیدروکلراید یکی از 20 اسید آمینه است که پروتئین ایجاد می کند. ال آرژنین یکی از اسیدهای آمینه غیر ضروری است ، به این معنی که می تواند در بدن سنتز شود. L-arginine HCL پیش ماده اکسید نیتریک و سایر متابولیت ها است. این ماده از اجزای مهم کلاژن ، آنزیم ها و هورمون ها ، پوست و بافت های همبند است. ال- آرژنین نقش مهمی در سنتز مولکولهای مختلف پروتئین دارد. کراتین و انسولین به راحتی شناخته می شوند. ممکن است خاصیت آنتی اکسیدانی داشته و تجمع ترکیباتی مانند آمونیاک و لاکتات پلاسما ، محصولات جانبی ورزش بدنی را کاهش دهد. این ماده همچنین از تجمع پلاکت ها جلوگیری می کند و همچنین به عنوان کاهش دهنده فشار خون شناخته شده است.

دکسپانتنول پیش ماده ویتامین B5 است ، بنابراین به آن پروویتامین B5 نیز می گویند.

پپتیداز معمولاً به عنوان آنزیم های پروتئولیتیک شناخته می شود. (تمایز پپتیدازها و پروتئازها عبارتند از: پروتئین هیدرولیز شده پروتئاز یک پلی پپتید ، پپتید و اسید آمینه هیدرولیز آنزیمی پروتئین ها است.) آیا آنزیم پپتیداز توانایی هیدرولیز کردن پپتید را دارد؟

لیکوپن یک رنگدانه طبیعی است که در گیاهان موجود است. عمدتا در میوه های بالغ گیاهان Solanaceae است. این ماده یکی از قوی ترین آنتی اکسیدان هایی است که در حال حاضر در گیاهان طبیعی یافت می شود

عصاره خار شیر (سیلیمارین) یک گیاه گلدار و مربوط به خانواده گل مروارید و گل میخک است. بومی کشورهای مدیترانه ای است. خار شیر گاهی به عنوان یک درمان طبیعی برای مشکلات کبدی استفاده می شود. این مشکلات کبدی شامل سیروز ، زردی ، هپاتیت و اختلالات کیسه صفرا است.

در اسید فرمیک به راحتی حل می شود ، در آب بسیار کمی قابل حل است ، در اتانول و در داخل محلول است. در اسید کلریدریک رقیق و اسید نیتریک رقیق حل کنید. علاوه بر اینکه یک اسید آمینه پروتئینوژنیک است ، تیروزین به دلیل عملکرد فنل نقش ویژه ای دارد. در پروتئین هایی رخ می دهد که بخشی از فرایندهای انتقال سیگنال هستند. این به عنوان گیرنده گروههای فسفاته که از طریق پروتئین کینازها (به اصطلاح گیرنده تیروزین کینازها) منتقل می شوند ، عمل می کند. فسفوریلاسیون گروه هیدروکسیل فعالیت پروتئین هدف را تغییر می دهد. ال تیروزین پیش ماده انتقال دهنده های عصبی است و باعث افزایش میزان انتقال دهنده عصبی پلاسما می شود (به ویژه و) اما در روحیه تأثیر کمی دارد. تأثیر آن بر روی خلق و خوی در انسانهایی که تحت شرایط استرس زا هستند بیشتر قابل مشاهده است.